#6

203815913

Morgenmiddag start voor Wouter en mij het avontuur van een samenspel om iets te creëren waarmee wij ons verhaal kunnen vertellen aan de wereld. Vandaag hadden we het laatste contact tijdens een verjaardagsfeest van zijn broer en zus. Dit vraagt echter om enkele achtergrondinformatie bij de thuissituatie van Wouter. Die zal ik hieronder geven.

Wouter

Wouter is een jongen met autisme van negentien jaar oud. Hij is geboren en opgegroeid in den helder en is de jongste in een gezin van drie kinderen. Zijn ouders zijn nog bij elkaar. Zijn broer en zus zijn een tweeling.

Zijn broer is geboren met scoliose en de ziekte van Scheuermann. Dit is een ernstige rugaandoening waarbij de ruggengraat in een onnatuurlijke kromming loopt. Scheuermann is een variatie hierop waarbij de kromming van links naar rechts én van de rugzijde richting de buikzijde loopt.

Zijn zus heeft bij de geboorte hersenschade opgelopen door een hersenbloeding. Hierdoor is zij zowel geestelijk als lichamelijk gehandicapt. Ze heeft de geestelijke leeftijd van een negen jarige.

Deze complexe situatie leidt tot veel spanningen in het leven van de kinderen. Alle kinderen worden op andere scholen geplaatst en krijgen ieder een andere behandeling, op school zowel als thuis. Vooral de oudste zoon krijgt veel te verduren, als enige van de kinderen zonder geestelijke beperking. Moeders krijgt op latere leeftijd nog een miskraam en een hersenbloeding, waardoor zij ook voornamelijk lichamelijk beperkt wordt.

Ik kwam zelf in contact met de familie zo'n vijf jaar geleden. Wat mij toen opviel was dat de familie langs elkaar leefde en voornamelijk in conflict was. De twee jongens probeerden zoveel mogelijk om thuis weg te blijven. Wanneer zij wel thuis waren werden zij opgeëist door de moeder om allerlei klussen te doen. Wanneer zij andere plannen hadden leidde dit tot groot conflict. Martin, de oudste, werd meerdere keren het huis uit gestuurd vanwege kleine redenen. Annelieke vraagt om veel aandacht en is een ware lastenpost. Ze krijgt een andere behandeling dan de rest en krijgt vaak haar zin. Een woord als 'nee' leidde vaak tot gevaarlijke situaties.

Zo waren er nog veel meer situaties wat het huishouden tot een vervelende factor maken voor een jongen als Wouter.

Wouter heeft eens gezegd: Je bent zo autistisch als dat jouw omgeving je maakt. Je merkt ook goed dat deze uitspraak van wouter dichter bij de waarheid is als dat men denkt. Wanneer je wouter behandelt als een normale jongen en hem in zijn waarde laat, merk je niet zo veel van zijn autisme. Laatst had ik een aanvaring met zijn moeder omdat ik vond dat Wouter wel een keer ergens anders kon zitten tijdens het eten, in plaats van zijn vaste plaats aan de kop van de tafel. Wouter maakte een grapje dat hij dan niet autistisch kon zijn en ging daarna tegenover mij zitten. Moeder in tegendeel, reageerde fel met de uitspraak dat wouter aan de kop van de tafel móest zitten. Toen reed voor mij de vraag of autisme alleen gevolg is van het kind zelf of ook kan ontwikkelen door het gedrag van mensen. Wouter bevestigde dit met bovenstaande uitspraak.

Vandaag was ik aanwezig op de verjaardag van de tweeling. Dit was een interessante situatie om de familie nog eens goed te bekijken.

Op de verjaardag van broer en zus irriteert Wouter zich aan de verscheidenheid aan geluiden. Hij geeft hierbij aan dat hij zich niet goed op één geluid kan concentreren.

Tijdens de verjaardag valt het op dat de moeder de hele tijd op de bank zit terwijl de vader de hele tijd heen en weer loopt om dingen te maken. Ook bij moeder lijkt te gelden: Je bent zo ziek als dat anderen je behandelen. 

Autist in me

Wouter is in het kader van deze documentaire een blog gestart: http://autistinme.tumblr.com/

Deze blog is voor hem een middel om zijn visie op de wereld te uiten. Hij wil niet de nadruk leggen op dat hij autistisch is, maar op het feit dat hij ook een normale jongen is. Dit vind hij erg lastig,want, in zijn eigen woorden,  niets is zo saai als normaal zijn. 

Hij wil proberen om vaak berichten in de blog te zetten. Hij denkt veel na over wat hij erop wil zetten en hoe hij dit wilt brengen. Wanneer hij iets meemaakt of bedenkt wil hij dit meteen op de blog plaatsen. Ook wil hij hierbij meerdere middelen betrekken zoals foto's of filmpjes. 

Dit is een project wat wij samen doen. Hij wil mij helpen en ik hem. Deze twee blogs zijn voor ons beiden ook een handvat op de ander. Morgen hebben wij de eerste sessie van velen. Wij willen elke maandagmiddag af gaan spreken en dingen ondernemen om zo tot een eindresultaat te komen. 

Een mooi iets wat mij vandaag opviel: Dat ik vroeger met hem praatte kon hij mij niet aankijken of moest hij heel erg knipperen met zijn ogen na oogcontact. Vandaag keek hij me recht aan. Af en toe keek hij weg, maar dat is niet vreemd. Ik merk steeds meer dat een jongen als hij normaal kan zijn als hij normaal wordt behandeld. Ik kan open met hem praten en hij staat open voor alle dingen die we kunnen proberen. Ik heb zin in morgen!