De geluid Part 1
Voordat jullie allemaal grammar nazi’s gaan spelen op de titel, ik weet dat het “het geluid” is. Maar er zit een verhaal achter…
Lang heel lang, maar niet zo lang terug als je denkt, geleden leefde er een jonge autist (Hij was ook super knap, slim, aardig. Maar wie let er nou op de details). Hij had het altijd naar zijn zin met zijn blokkentoren en ander speelgoed. Totdat op een dag iets naars gebeurde *dramatische muziek* Een geluid, een hels geluid, een geluid dat enkel hij kon horen. Een geluid dat zijn oren binnenging en en de jonge autist tot insanity dreef. Hij leefde nog lang en ongelukkig.
—-Einde—-
Haha, nee ik leef niet ongelukkig. Maar dit “geluid” heeft me wel heel veel geïrriteerd en doet het nog steeds, op regelmatige basis. Jammer genoeg heb ik niet een goede beschrijving van dit geluid. Je zou het kunnen vergelijken met het geluid wat je hoort als er een F16 overvliegt. Pak dat geluid, zet hem heel langzaam en verlaag het geluid. Voeg er langzaam een Crescendo (het langzaam harder worden van het geluid) toe. Dan zou je denken dat het eigenlijk wel meevalt wel…. ehm… Nee. Het is een onprettige geluid met vele noten, geen structuur, trucjes, met veel bombarie en met veel andere onverwachte geluiden erom heen. Dit is wat ik sinds kinds af aan “De Geluid” noem. als ik het al kan noemen.
Mijn ouders hebben me in het begin nooit gerustgesteld voor dit geluid. Ik werd altijd weer teruggestuurd. Ik heb “de geluid” nooit in het echte leven mogen mee maken (als in, ik heb nooit iets wat in het leven ECHT “de geluid” kan creëren). Desalniettemin bestaat dit geluid wel in mijn leven. Ik hoor het nog steeds regelmatig en ben er als de dood voor. Soms duurt het lang en soms is het zo voorbij (het duurt gemiddeld ongeveer 30 minuten). Het kan heel hard zijn. zo hard dat het voor mij zelfs onmogelijk is om een ander te horen.. Het is heel moeilijk om te beschrijven hoe ik me voel tijdens dit geluid. maar ik kan zeggen dat het een gigantische marteling is. Ik gedrag me tijdens dit fenomeen heel erg anders. Ik voel me ongelukkig erdoor en zelfs depressie en de neiging tot zelfmoord is niet ongewoon. Het geeft me de creeps en het is niet ongewoon dat ik huilend in slaap val, door dit geluid.
Daarnaast zijn hier ook sociale aspecten die zich meetellen in het totaal plaatje. Het feit dat ik het alleen hoor, het feit dat er geen goede uitleg voor bestaat en het feit dat ik vroeger nooit werd ondersteund tijdens deze happening, heeft me nog banger gemaakt voor dit geluid dan dat ik ervoor was.
En als je denkt dat we er dan nog al zijn… Misschien het engste is dat het geluid wegvalt na dit. Daar echter bestaan wel geluiden. Het word voornamelijk gebruikt in films waar een personage wel alles ziet, maar weinig hoort. Een beetje alsof menen tegen je praten maar jij ligt onderwater. Je voelt je levend maar dood op dezelfde tijd. Je kan niet helder meer nadenken en weet niet wat er om je heen gebeurt. Gelukkig duurt dit meestal maar heel kort, of althans korter dan het hoofdbestandsdeel. Dit gedeelte van het geluid is echter enkel eng met het vorige deel (dit geluid is namelijk ook los te horen).
Hier even een opsomming van alle secties van “de geluid”:
- De geluid komt en begint langzaam aan te zwelen
- De geluid is er en word steeds krachtiger in zijn bestaan
- De geluid gebeginr zeer krachtig te worden en random andere geluiden, vergelijkbaar Taiko drums, valse violen en een waterphone.
- De geluid is op zijn hoogte punt. Van af hier is het, soms, onmogelijk om een persoon naast je te horen.
- De geluid begint langzaam hele willekeurige dingen te doen.
- De geluid stopt
- Het geluid van het gevoel dat je onder water zit begint.
- Niet veel veranderd er in die tijd en zal bijna zonder verandering weer weg gaan.
- Einde
Zoals je aan de titel kan zien, is dit enkel maar een part. Ik zal binnenkort wat meer schrijven over dit specifiek iets.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten